In het hoge noorden,
na drie donkere wintermaanden...
wacht er een wereld...
op een reactiestarter.
De zonneschijn van de lente.
Zeesterren reageren als eerste.
Ze racen naar het hoogste punt...
..en voelen veranderingen in het water,
met de uiteinden van hun buisvoeten...
..paaien ze.
Zeekomkommers,
met enkel hun mond blootgesteld,
Komen nu te voorschijn.
Ze verzamelen zoveel zeester- eieren als ze kunnen.
Wat best veel is, als je tien armen hebt.
Nu komen de zeepennen omhoog om hun aandeel op te eisen.
De wezens hier moeten grijpen wat ze kunnen van dit jaarlijkse banket.
Want het licht heeft ook de grootste transformatie van allemaal in gang gezet.
Bladeren van kelp, een zeewier,
rijzen op naar het oppervlak,
opgetild door hun met gas gevulde blazen.
Al snel heeft zich een marien bos gematerialiseerd...
waartussen het wemelt van allerlei leven.
Deze groene zeeën zijn bij de meest productieve,
maar hevig concurrerende, wateren
in alle oceanen.
Het zuidelijkste puntje van Afrika.
Hier botsen twee grote oceanen.
In het ondiepe, gevoed door rijke stromingen,
zijn overvloedige wouden van kelp.
Nauwelijks zichtbaar behalve voor de pulserende sifon
waardoor hij ademt, een gewone octopus,
wachtend op een voorbijkomende prooi.
Een krab zal volstaan.
De octopus begint aan de achtervolging.
En legt zich dan op de loer...
met het geduld van een hinderlaagjager.
Maar de octopus deelt de Kaapse wateren
met een grote concentratie van andere roofdieren.
Pelsrobben...
en haaien.
Ze eten allemaal octopussen...
als ze er een kunnen vinden.
En gestreepte kathaaien zijn experts...
in het jagen in het kreupelhout.
Tijd om te verdwijnen.
Maar deze kleine haaien met hun taaie huid
zijn smal genoeg om diep in spleten te geraken.
Maar de octopus is nog lang niet aan zijn einde.
Ze laat haar tentakels in de kieuwen van de haai glippen.
Dat verhindert de ademhaling van de haai.
Dus moet de haai loslaten.
Wanneer ze betrapt wordt in het open water, en kwetsbaar zijnde,
doet deze octopus iets echt buitengewoon...
en werd nooit eerder vastgelegd.
Ze vermomt zich...
met een beschermend pantser van schelpen.
Ze verstopt zich... in het open zicht.
De haai kan zijn prooi voelen...
maar de schelpen brengen hem in de war.
In een bos vol hongerige monden,
superieur vernuft laat deze octopus in leven blijven.
Bossen van kelp floreren in seizoens- gebonden wateren overal op de aardbol...
vooral langs de Stille Oceaan kust van Noord-Amerika.
Hier groeit de grootste kelp van allemaal
in uitgestrekte wouden,
die zich over honderden kilometers uitstrekken.
Op sommige plaatsen rijzen de reusachtige bladeren
op tot 60 meter hoog.
De kreupelbosjes die ze creëren zitten vol met leven.
Competitie hier, voor ruimte en voedsel, is intens.
Een uitdagend probleem voor de Garibaldi juffer.
Zij verzorgt haar stukje zeewier,
gevuld met kleine wezens die ze opeet.
Zoals met de meeste boeren, eindigt haar werk nooit.
Ze verwijdert slakken en andere grazers
die komen om zijn algen op te eten...
ongeacht hoe groot ze zijn.
Ze moet optreden tegen ongedierte van alle soorten.
Dit kan de ergste zijn,
zee-egels die elk overblijfsel van algen van een rots kunnen afschrapen.
Zijn stekels zijn naaldscherp.
Op een of andere manier moet de Garibaldi hem verwijderen.
Maar het probleem met zee-egels...
..is dat ze gewoon blijven komen.
Wanneer de avond aanbreekt en het licht verdwijnt, moet ze stoppen.
Ze heeft niet alleen rust nodig, ze moet zich verstoppen.
Omdat 's nachts roofdieren door deze bossen sluipen.
Een sidderrog,
in staat om zijn slachtoffer te verdoven met 45 volt elektriciteit.
Terwijl de Garibaldi zich verbergt...
kunnen de egels eten zonder onderbreking.
Het licht keert terug...
en ze vindt dat de boerderij opnieuw aangevallen wordt.
Egels, zoals sprinkhanen,
hebben het vermogen om te zwermen.
En dit kan rampzalig zijn, niet enkel voor de Garibaldi,
maar voor het kelpwoud zelf.
Alle vegetatie wordt nu aangevallen.
De egels verplaatsen zich door het bos,
snijden door de kelpbladeren
en laten enorme kale stroken achter.
Deze egellegers hebben veel kelpwouden geveld
langs de Stille Oceaan kust van Noord-Amerika.
Maar er is hulp beschikbaar.
Zeeotters.
Alle andere soorten otters brengen een groot deel van hun leven aan land door,
maar zeeotters verlaten zelden het water.
In het begin is een pas geboren pup geen erg goede zwemmer,
dus brengt zijn moeder uren door met zijn vachtverzorging om hem drijvend te houden.
Maar om haar jong van melk te voorzien en zichzelf warm te houden,
moet ze elke dag tot 30% van haar lichaamsgewicht eten.
Dat doet ze door schaaldieren te eten.
En de egels behoren tot de favoriete delicatessen van de zeeotter.
In werd er intensief op zeeotters gejaagd voor hun pels
dat ze bijna uitstierven.
Toen ze weg waren werden veel kelpbossen vervangen door dorre egelvlaktes.
Vandaag zijn zeeotters beschermd...
en met het traag terugkeren van hun aantallen,
herstellen ook veel kelpwouden zich.
Nu, op sommige afgelegen plaatsen,
zijn de zeeotters zo talrijk
dat ze zich verzamelen in enorme vlotten...
iets wat al niet meer gezien werd voor meer dan een eeuw.
In de zonovergoten ondiepe wateren voor Australië...
is kelp vervangen door de enige bloeiende planten van de zee,
zeegras.
De meeste uitgebreide van deze mariene graslanden
kunnen zich over meer dan 3.000 vierkante mijl uitstrekken.
Overal in de tropen wordt er door tijgerhaaien in gepatrouilleerd.
Ze kunnen tot vijf meter lang worden...
en hebben krachtige verpletterende kaken.
Groene zeeschildpadden zijn hun prooi.
De schildpadden voeden zich bijna uitsluitend met zeegras.
Eén enkele schildpad kan tot twee kilogram ervan per dag consumeren.
Maar ze kunnen nooit gerust zijn.
Gezonde schildpadden zullen ver weg blijven van een naderende haai.
En gewoon door de schildpadden in beweging te houden,
voorkomen de haaien dat één enkel strook zeegras overbegraasd wordt.
En dat heeft voordelen voor ons allemaal.
Een strook zeegras kan 35 keer zoveel
koolstofdioxide absorberen en opslaan
als hetzelfde gebied in een regenwoud.
Dus de graslanden en hun haaien zijn verrassende bondgenoten
in de strijd tegen een opwarmend klimaat.
De strijd om te overleven in onze groene zeeën
kan verstrekkende gevolgen hebben.
Eén keer per jaar is één bepaalde weide in Australië getransformeerd.
Rond de eerste volle maan van de winter,
materialiseert er zich een leger.
Spinkrabben.
Het afgelopen jaar hebben ze zich in diepere wateren gevoed.
Nu marcheren ze over de zeegras vlaktes.
Honderdduizenden.
Ze klauteren over elkaar...
creëren grote heuvels...
bijna 100 meter lang...
Ze zoeken geen paringspartners, ze leggen ook geen eieren.
Ze zijn hier gekomen om... te groeien.
Zoals alle krabben,
zijn hun lichamen ingesloten
in een harde, niet uitrekbare schaal.
Dus, om te groeien moeten ze eruit breken...
en dat laat toe dat de zachte, die zich eronder ontwikkelde, kan uitzetten.
Het zal dagen duren voor de nieuwe schaal om uit te harden.
Zijn poten zijn zo slap dat ze niet goed zullen werken.
De krab is onbeschermd en in groot gevaar.
Een gladde pijlstaartrog.
Hij is enorm, ongeveer vier meter lang.
Hij wil een zachte, vers vervelde krab
die makkelijker te eten is.
De krabben proberen bij elkaar te blijven.
Maar nu, gestoord door de rog,
verspreiden ze zich.
Een pas vervelde krab
is te zwak om bij de menigte te blijven.
De veiligste plek is recht in het midden van de stapel.
Daarom hebben ze zich hier allemaal verzameld.
Er is veiligheid in aantallen.
De overgrote meerderheid van de krabben ontsnapt...
en binnen de eerstvolgende dagen,
zullen ze klaar zijn om terug te keren naar de diepten
en hun eenzame omzwervingen op zoek naar voedsel hervatten.
Dit is geen kerkhof...
maar de triomf van 100.000 krabben die succesvol vervelden.
De groene zeeën van Zuid-Australië
zijn bijzonder rijk aan zulke spectaculaire samenkomsten...
maar de meeste wezens komen samen
voor een heel andere reden.
Om zich voort te planten.
De reuzeninktvis,
de grootste van alle inktvissen.
Ze leven slechts één of twee jaar.
Nu, als de Australische zomer ten einde loopt,
hebben ze nog een laatste handeling te voltooien.
Een partner vinden.
Maar er zijn meer dan 100.000 mannetjes,
die strijden om de arriverende vrouwtjes in deze ene baai.
Onder hen een reus, een echte Goliath.
Hij weegt waarschijnlijk rond de tien kilo.
Kleurenbanden glijden over zijn huid.
Dat is de manier waarop inktvissen communiceren.
Dit kleinere mannetje kan hem onmogelijk aan.
Naast Goliath, en onder zijn bescherming,
een vrouwtje dat net met hem gepaard heeft.
Maar andere rivalen zijn nog steeds geïnteresseerd.
Het lijkt erop dat een klein mannetje geen schijn van kans maakt.
Het vrouwtje vertoont nu een witte streep
langs haar zijn het dichtst bij Goliath.
Het is een duidelijk signaal dat ze niet langer met hem wil paren.
Het is alle aanmoediging dat het kleine mannetje nodig heeft.
Hij zal bedrog moeten gebruiken.
Hij maakt zijn kleuren doffer
en plooit zijn armen naar binnen.
Hij heeft precies de juiste maat om een vrouwtje na te bootsen.
Goliath is bedrogen.
Het kleine mannetje laat nu een witte streep zien,
net als het echte vrouwtje, om zijn avances af te schrikken.
Hij glijdt naast haar...
en ze paren.
Door te paren met meerdere partners...
verzekert het vrouwtje de grootste genetische diversiteit voor haar jongen.
Het geniepige mannetje vertrekt,
zijn laatste daad voltooid.
Dus, zelfs onder reuzeninktvissen, lijkt het...
dat het niet alleen om grootte gaat.
Andere mannetjes in deze Australische groene weiden,
nemen grotere verantwoordelijkheid voor hun jongen.
Een wiervis.
Dit is een mannetje en hij draagt een kostbare lading.
Tijdens het paren met het vrouwtje,
verzamelde hij de eieren en bevestigde ze aan zijn onderkant.
Nu, verlaat hij dit struikgewas van wieren...
en trekt hij naar meer open water
waar uitgebreide camouflage minder effectief is.
En er zijn hier veel roofdieren.
En dat is waar de vaders hun leven voor riskeren.
Dichte wolken van kleine garnalen.
Aasgarnalen, een lievelingsvoedsel van het zeepaardje.
Ze trekken ook andere zeepaardjes hier naartoe.
Eindelijk is het tijd voor de jongen om los te komen.
Maar algen zijn over deze ontwikkelende eieren gegroeid...
en het riskeert hen te verstikken.
Niettemin komen de baby's tevoorschijn.
Ze zijn succesvol uitgekomen.
De vaders keren terug naar de wirwar van kelp,
waar ze vrijwel onzichtbaar zijn...
terwijl de jongen hier buiten blijven.
Maar ze zullen snel groeien,
omringd zoals ze zijn met hun ideale voedsel.
Enorme aantallen van de jonge vissen van de oceanen
beginnen hun leven in de groene zeeën.
Een van de rijkste kweekplaatsen van allemaal zijn de mangrovebossen.
Ze omzomen de kustlijnen van de tropen,
en vormen een natuurlijke beschermings- barrière tussen land en zee...
en horen bij de meest productieve bossen in de wereld.
Onder water geven hun gewelfde luchtwortels
hen een stevige basis.
Hier is er overvloedig eten voor babyvisjes.
Omdat de verwarde wortels ze beschermen tegen grotere vissen
en andere roofdieren die door de geulen jagen.
Maar in Noord-Australië,
met het terugwijkende tij...
worden de kleine vissen gedwongen om hun schuilplaats te verlaten.
En nu zijn ze kwetsbaar.
Het is de dodelijkste moordenaar in de groene zeeën.
De zebra bidsprinkhaankreeft,
een mannetje, bijna 40 centimeter lang.
Maar hij jaagt niet alleen voor hemzelf.
Hij verzamelt eten voor zijn partner.
Ze is mogelijk al sinds 20 jaar zijn partner.
Ze vertrouwt op hem om haar eten te brengen...
en steekt haar energie in plaats daarvan in haar eieren.
In een wereld zo vol met eten,
lijkt dit een verstandige strategie.
Maar het is ook een riskante.
Mocht haar mannetje verdwijnen,
zou ze kunnen verhongeren.
Iets heeft de aandacht van dit mannetje getrokken.
Misschien een onweerstaanbare geur...
of een verre roep.
Wat de reden ook is,
het mannetje zal zijn hol verlaten
en zijn levenslange partner.
Een nog groter hol.
Vrouwtjes die hun partner verloren
lijken noodsignalen uit te zenden om een nieuw mannetje te roepen.
Een groter vrouwtje zal meer eieren produceren.
Dus door met haar te paren, zal hij meer nakomelingen verwekken.
Maar ontrouw heeft een prijs.
Een grotere partner eist meer voedsel.
Hoe rijker een zee, hor groter de concurrentie...
En er is één groene zee
die meer leven ondersteunt dan al de andere samen.
In tegenstelling tot de mangrovebossen en de zeegras vlaktes,
is de locatie in de open zee
en enkel tijdelijk en onvoorspelbaar.
Deze groenheid komt niet van ingewortelde planten...
maar uit wolken van drijvende planten.
Miljarden microscopisch fytoplankton woekeren.
En in zulke aantallen dat ze de brandstof
zijn van een van de grootste feesten van al.
Voor de Stille Oceaan kust van Amerika,
haasten honderden gewone dolfijnen zich naar een banket.
Zij zijn niet de enigen die er aankomen.
Zo ook zeeleeuwen.
Ze zijn op weg naar Monterey Bay, Californië,
waar algenbloei een explosie heeft veroorzaakt
in planktoneters.
Ansjovis, miljoenen.
De dolfijnen drijven de ansjovis naar het oppervlak.
Zeevogels en zeeleeuwen halen voordeel uit het verschijnen van de school.
Het is een race om een deel te pakken voordat er anderen arriveren.
Bultrugwalvissen, honderden.
Bij elke opwaartse uitval,
zeven ze tot 100 kilo vis.
Zij eisen het grootste deel op
van een van de grootste feesten op aarde.
Dit kleine plankton is zo cruciaal,
dat bijna alle zeeleven uiteindelijk van hen afhangt.
Het zijn de groene zeeën, niet de blauwe...
die de basis zijn van bijna alle leven in de oceanen van de wereld.
Volgende keer in Blue Planet II...
ontmoeten we de wezens die leven waar twee werelden botsen...
en ontdekken hoe ze omgaan met de eisen van de steeds veranderende kusten.